Πρώτα να πιάσω τα χέρια σουΝα ψηλαφίσω το σφυγμό σουΎστερα να πάμε μαζί στο δάσοςΝ’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξειΕδώ και χρόνια τα ιερά ονόματαΝα τα συλλαβίσουμε μαζίΝα τα μετρήσουμε ένα έναΜε τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.
“Μια
φορά και έναν καιρό, εκεί στην γειτονιά
των ονείρων κάτω απ' την Ακρόπολη, στην
δεκαετία του ΄60, κάποιοι ονειροπόλοι
δημιούργησαν μουσικές
σκηνέςπου
όλοι καλοί χωρούσαν. Μιλώ για τις "μπουάτ",
με το πιάνο, την κιθάρα και τον τραγουδιστή
πάνω στη τόσο δα μικρή σκηνή, βαλμένη
σε απόσταση αναπνοής από τους θαμώνες,
να ερμηνεύει μεγάλους συνθέτες, ποιητές
και στιχουργούς.Μαθητές,φοιτητές,εργάτες
της ζωής και της τέχνης γίνονταν όλοι
μια παρέα, όπου μπορούσαν να συζητήσουν,
να αμφισβητήσουν,να μάθουν και να
διαφωνήσουν πίνοντας το βερμουτάκι
τους και τραγουδώντας με την καρδιά και
την ψυχή...Γλυκιές στιγμές κι αναμνήσεις
από κείνη την εποχή,που αν και δύσκολη,
αυτοί οι όμορφοι...τρελοί κρατούσαν το
όνειρο ζωντανό...!
Προψές καθούμαστε στου πάτερ Νικόδημου το κελί, τέσσαρες καλογέροι, και γύρω στο μαγκάλι τα λέγαμε. Όξω βόιζε ο βοριάς, κι όσο τον ακούγαμε, τόσο συμμαζευόμαστε κοντά στη φωτιά. Μα και δίχως φωτιά, και δίχως το ρόμι, είχαμε καλοκαίρι στην καρδιά μας. Κι αν είχαν κι άσπρες τρίχες τα γένια μας, δείχτανε ζωηρότερη του προσώπου τη δροσερή κοκκινάδα. Σπίθες πετούσαν από τα μάτια μας και στα χείλη μας ―όσα έβλεπε ανάμεσ’ από τις πυκνές τρίχες όταν γελούσαμε― ήτανε ζωγραφισμένη απέραντη πονηριά, κοσμογνωρισιά κι αθώα κατεργαριά.
Είχαμε καμιάν ώρα μπροστά μας, ώσπου να κοιμηθούμε. Λέει ένας μας·
― Παιδιά, εδώ ο κόσμος μεγάλος δεν είναι, χώρα δεν είναι. Εδώ είναι βουνό με είκοσι τέσσερις καλογέρους και μερικά ζα. Τις ψαλμωδίες και τα τροπάρια τα ‘χουμε και τα παράχουμε στην εκκλησιά. Μα ο άνθρωπος θέλει να βλέπει και κόσμο κάποτες, και ‘γώ λέω, αδέρφια μου, να δούμε κόσμο απόψε. και να τόνε δούμε με το νου μας, αφού με τα μάτια μας είναι αδύνατο. Λάτε να μας πει ένας μας την καλύτερη ιστορία, που του ΄τυχε μες στον κόσμο. Κάτω οι ντροπές, κάτω τα ψέματα. Να δούμε πώς τη χάρηκε τη ζωή του πρι να μπει στο ζυγό. Αμαρτία δεν είναι, και μη φοβάστε. Όποιος δεν τα κάνει, τα λέει. Κι όποιος δεν τα λέει, τα συλλογιέται. Εμείς παρά να τα κάνουμε και να τα συλλογιούμαστε, κάλλιο ας τα λέμε, να ξεθυμαίνουμε, να περνάει η ώρα..."
"Ενα τόσο δα μικρό θαύμα"-ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ-Βάνα Σμπαρούνη #logotexnia
Πόσες φορές, δεν ξυπναμε το πρωί μέσα σε μια κακοκεφιά, ψάχνοντας απεγνωσμένα μέσα στο γκρίζο ένα θαύμα, ένα τόσο μικρό θαύμα που θα μας δώσει το δικαίωμα για ένα χαμόγελο. Αυτό ίσως να είναι ένα περιστέρι που προσγειώθηκε κείνη τη στιγμή στην αυλή σου να τσιμπολογήσει τα ψίχουλα που του είχες ρίξει χθές, ένα μικρό άσπρο σύννεφο που ήρθε κι ακούμπησε πάνω απ' τον ουρανό της βεράντας σου, ένα βιβλίο που έπεσε ξαφνικά απ' το ράφι της βιβλιοθήκης κι'ανοιξε στη σελίδα που κάποτε σου είχε φανερώσει ένα μυστικό για τη ζωή, σου είχε αποκαλύψει μιαν αλήθεια, ή μια φωτογραφία, ή ένα γράμμα, που είχες κρύψει μέσα σ' αυτή, απ' τα χρόνια της αθωότητας...
Ένα τόσο δα μικρό θαύμα για μια όμορφη μέρα, επίτηδες για σένα..! Β.Σ.